Nuffnang Code

.:Nota Eriqa:.

Kadang2 kita tidak pernah bermaksud untuk menyakiti, namun kadang2 kita tidak pernah terfikir kita akan disakiti.

p/s: kalau rasa nak pinjam kata2 atau apa saja yang berkaitan dengan blog ni, sila link semula ke blog ini. TQ

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape

Tuesday, April 14, 2009

Khas Untuk Sahabat 1

Hurm... Timing ak taip entry nie mmg best. Mne x nye, kat luar hri dah gelap, menandakan nk ujan. Hehehe... Ble ujan2 nie teringat la plak cter zaman sekolah dlu. Hehehe... Nie kes mimie pnye pasal la nie. Huhu...

Hari nie ak nk buat entry khas utk bestie ak, spe lg klu bkn OSHIN.

Oshin nie ak knl since umur ak 6thun. Ayh kitorg sme2 polis. Dlu bertugas 1balai. So ptg2, ak selalu ikut papa g pejabat dia a.k.a balai polis tuk lepak2 kat berek blakang balai. Hehehe... Dlu ak lepak sorang2, tp ble lme2 ak knl ngan aniem. Aniem skung nie kat srwk kot, klu xsalah la. Sbb die ikut husband die, kje askar kat sne. Hehehe.... Melalui aniem la ak knl oshin. Mle2 knl gtu2 je. Xde la rapat mcm skung nie. Hehehe... Budak2 kot, takat lepak2, main masak2, main kejar2. Ap lg bdk2 nk main kan time tue?? Kat berek tue ad la batang paip nie. Bersusun mcm ap ntah. Tp leh main panjat2 la. Tue antara satu lg permainan kegemaran kitorg. Hehehe...

Ble masuk sek ren, ak ngan die nie xbpe rapat. Tp still mmbr la. Kitorg sme2 join kelab olahraga. Die nie atlet skewl tau. Bola jaring, bola baling, trek pn die layan. Hehehe.... Nasi memisahkan kitorg. Die ke sek men miharja, dkt ngan umah kitorg. Tp ak tercampak kat SMK SBU. Hehehe...

Even though kitorg berpisah skewl, kitorg still rapat. Sbnrnya, kitorg rapat ble msuk sek men. Hehehe.. Yg pasti, tiap2 mingu kitorg lepak sekali. Lepak2, gosip2, mkn2. Tue je la pun yg kitorg selalu buat time dlu2. Ble pk2 balik, mmg membuang mse, tp itu yg merapatkan kami. Hehehe...

*credit picture to kak ceera*
Ak time skewl selalu balik lewat, mcm2 program ad kat skewl. So biasanya selalu jmpe die hri jumaat. Yg pasti, sejak masuk form1, kitorg akn lepak Jusco Maluri, mkn2. Makanan kegemaran??? Sudah pasti sizzling mee. Hehe... Klu bosan *xpun tgh duit byk* kitorg mkn kfc xpun mcd. Hehehe... Mmg best la, sbb ak sgup minx lebih dr papa duit belanja skewl semata2 nk makan kfc tau. Hehehe..

Mcm tue je la perjalanan cerita kitorg sepjg sek men. Hehehe.... Ak msuk form4, jarang sket lepak sme2. Sbb ak ad kelas tuisyen ptg. Aduyai, mmg penat la time tue. Hehehe.. Memandangkan dh xde mse sgt nk jmpe die, biasanya ad je mse free, time xde kelas la, ak ajk die mkn kat lrt maluri. Kat tpi stesen lrt tue, ad kdi mkn. Selalunya mkn kat situ la. Hehe... Xpun, time cti skewl, ak ajak die breakfast atau lunch sekali. Yg pasti, ak amat menjg persahabatan yg terjalin.

Until spm, segalanya berjalan dgn lancar. Huhuhu.. Lepas spm, kitorg sme2 cri kerja. Nasib ak baik. Ak dpt kerja dlu dr dia. Hehe... Kat Times Square. Huhu... Jd promoter butik handbag je. Start dr c2 ak blaja pki hb tau. Hehehe.. Then ak dpt tau, die dpt kerja kat Sg Wang. Butik bju. So klu ad mse, kitorg lepak sekali la lepas kerja, mkn2, xpun balik skali. Hehehe..

*kitorg bru baik lepas lme bergaduh*
Smpi la chinese new year 2007, ak gaduh ngan die. Ak xtau la sbb ap, tp ak dpt rsekan yg ak salah. Kitorg xbertegur cecah 9bulan tau. Biasanya kitorg gaduh cm ne pn, xsmpi semgu dh baik. Ak xtau nk ckp mcm mne, sbb ak mmg sygkn persahabatan kitorg, n of cuz, ak syg die. *hehehe.. malu seyh klu die bce entry nie... *

Mcm2 ak cbe utk pulihkan keadaan. Hehehe.. But somehow, keadaan xmenjadi. Even mse ak wish besday die pn die buat dekkk je. Sedey wei. Hehehe... Lme ak amik mse tuk elokkan keadaan. Ak xtau nk wat pe, smpi la ak msg dia, minx maaf. Ak xingat la ap ak tlis, yg pasti ap yg ak tlis dtg dr hati ak sndri. Walaupun kitorg gaduh, ak still bwk gmbr die, letak dpn mja stdy. Hehehe... Dgn hrpn 1hri nnt ak akn baik balik dgn die. Hehehe...

Nasib ak baik, die reply msg ak. Time tue ak mmg terkejut beruk la. Hehehe.. *beruk pn xterkejut mcm tue tau* Even pndk je msg die, ak xpernah lpe ap yg die tlis. 'fazlin??' Pndk kan??? Mmg pndk pn. Hehehe... Hnye nme ak. Huhu.. *time nie die dh tkr num, tp ak try korek2 dr meen, lastly dpt gak.. tq meen*

Lepas tue, mulalah sesi bermaafan. Haha... Ble pk blik, lawak pn ad. Hehehe... Ak jmpe die balik, mse ak cti sem kot, xpun cti midsem wktu d mtrx. Hehehe... So, start dr c2, persahabatan kitorg terjalin semula. Hehehehe... Until now, die still jd bestie ak. Walaupun ak ad mmbr lain, ak ttp anggap die bestie ak. Xmgkn ad org leh kenal ak sedalam die mengenali ak.

Die dh byk tolong ak. Xkira la ap mslh ak, die msti tolong klu die leh tolong. Hehehe.. Yg pasti, sejak ak form1, kitorg xpernah miss celeb besday ak sme2. Hehe.. Cme, waktu besday ak yg ke 18 *sbb kitorg gaduh*, 19 n 20 je ak xdpt celeb ngan die. Sedey tau. Ak selalu hrp ak dpt celeb ngan die skali ngan abg *sje nk menyemak nme die kat sini* sharp pkul 12. Tp ak tau, tue amat2 mustahil. Hehehe...

Last year, die lpe bday ak. Hehe.. Dis year, die da 1st person yg wish ak. Huhu.. Kecuali la yg celeb ngan ak mlm tue kan. Sbb kitorg nyanyi tuk mmbr ak dlu, then bru tuk ak. So still kre yg die 1st la kan. Hehehe.. =) Balik nie, dia dh cop ak awal2. Kes teman die tgk wayang, n nk celeb bday ak. Biarpun lambat. Hehehe.. Xpe2.. Huhu...

To Oshin: kwn, *sorry, xreti la nk pgl ko babe atau dude atau syg* ak nk minx maaf klu selme kter bershbt, ak ad wat silap. Ak tau, ad kala, biarpun kte rapat mcm mne sekali pn, akn ad kata2 aku, tingkah laku yg wat ko skit ati. Xskit ati pn, msti ko akn terse sket. Ak pernah hlg ko sekali, n klu blh, ak xnk hlg ko lg skali. Pergaduhan yg lepas, mengajar ak erti perasaan. Hehe.. *sje je, ak tau ko xsentap la* Ko byk tolong ak time ak ssh, ak hargai semua tue. Ak xreti nk ungkap dgn kata2 secara live, betapa ak menghargai persahabatan nie, tp secara halusnya *xdpt cri perkataan sesuai* ak teramat syg kn ko. Huhu... Ak xmampu nk bg ap2 sebagai hdiah persahabatan, tp yg pasti, hnye everlasting frenship yg mampu ak berikan. Sekali kter berkwn, selamanya kter akn berkwn. Friends Forever...

No comments: